Glijden we af?
Vaag zie je nog het koude staal op de achtergrond. Warme mensenkinderen gillen van plezier. Hier wel. Het leven is te banaal voor woorden. De Paus vindt het allemaal maar roddel en achterklap. Hij zit veilig in de schoot van God. De naakte waarheid. Dan maar weer uit het dal van de dag klimmen, de mensen om me heen lachen, praten, drinken, eten en slapen. Allemaal woorden. Het is een Godsgeschenk om dit te mogen waarnemen. Maar moeten wij het ook voor waar aannemen? Mixed emotions in mixed media, alles in een zekere verhouding. Colladi laat het van zich af glijden.
