PuurSimpel

Een dun draad…

admin — Sat, 28 Aug 2010 20:25:43 +0000

…tussen een lach en een vermoeid gezicht. Is de draadvlechter ooit moe, wordt hij blij wanneer een argeloze voorbijvlieger blijft hangen. Hij neemt een gezonde afstand tot zijn werk, en schept daarmee effectief leiderschap. Maar ach, dit is een ander web dan het mijne, los van Bits and Bites. Tapas, daar sprak de mooie man uit Argentinië over. Hij repareerde een oud uurwerk. Consumeer de tijd, geniet ervan, neem er bij tijd en wijle afstand van, het is niet wat het is.

Sans toit

admin — Wed, 11 Aug 2010 10:15:00 +0000

Daar ga ik dan. Met mijn hoofd in de wolken. Op weg naar de oorsprong. De stad waar ik elke keer weer thuiskom. Waar bergen, straten, gebouwen en water samengaan. De mens is er als een blad aan een plataan. De zon is er mijn vriend, de schaduwen zijn hard. De vrouwen weten dat ze vrouw zijn, elegant en verleidelijk verwarmen zij mijn hart. Deze keer ben ik samen met haar. Samen naar huis. Met het hoofd in de wolken.

Blijf lachen

admin — Tue, 03 Aug 2010 16:35:29 +0000

Het lijkt wel de maand van de waarheid. Van alle kanten worden vingers op zere plekken gelegd. Pijnen die diep in je lichaam zitten. Ze sturen geest en gedachten, ze maken je tot een professioneel illusionist. De werkelijkheid en de schijn dansen op glad ijs. De naald wordt ruw van de plaat gehaald, het is stil om me heen. De grijze brei is de weg kwijt, het hart weegt meer dan mijn benen dragen kunnen. Waar is mijn hoge hoed, waar is mijn lieftallige assistent?!

Verpletterend simpel

admin — Tue, 03 Aug 2010 14:42:59 +0000

Vanochtend liep ik van het boshuis naar het station van een klein plaatsje in de buurt van Zwolle. Een wandeling van ruim een uur, het deed me goed. Onderweg bevrijdde ik de staart van een koe uit het prikkeldraad. De dame keek me dankbaar aan en bleef lui liggen herkauwen. Het kasteel van Rechteren kriebelde in mijn ooghoek, mijn overgroot opa is daar als koetsier van de baron van Steenwijk vast vaak geweest. Zijn genen vertelden mij dat het daar geen fijne plek was. Bij het station, in de stromende regen, stond er een man voor mij bij de automaat. Hij was in voor een praatje, ik niet. Hij verdween in de wachtruimte. Ik volgde na een tijd wolkenstaren. De trein arriveerde. De man deed overbeleefd de deur voor me open. Vanzelfsprekend stonden we voor dezelfde treindeur, dit keer liet ik hem voorgaan. Een uur later, op het perron van Amersfoort stond hij weer naast me, hoopvol kijkend, zijn ogen spraken de woorden “hey, wat toevallig, we gaan allebei naar Amsterdam…”. Nogmaals, ik was vandaag niet in voor een praatje. Ik zocht de zonnige zijde van het platform op. Er waren veel mensen onderweg. Het was aandoenlijk om gade te slaan, al die mensen, al die vormen, al die levens, en uiteindelijk draaien we het zelfde rondje, 24/7. In een overvolle trein vond ik mijn plek op de eerste verdieping, net na de klapdeur. Een driezit-plek. Het kon niet waar zijn, dat mannetje weer. Met zijn zoekende blik en zijn onzekere houding. Hij hield de deur netjes open voor een groep dikke mensen. Het paste niet. Het was een onhandige situatie, tenenkrommend. Hij zag de vrije stoelen naast en voor mij, maar durfde er niet te gaan zitten. Hij ging een stoel schuin achter mij zitten, en keek om. Een andere keer beste man, vandaag geen praatjes. Een paar minuten later hoorde ik luide stemmen de coupe inkomen. Twee grote mensen van de dikke groep wrongen zich tegenover en naast mij in de stoelen. De man ging naast mij zitten, een geur van vlees en okselklots kwam me tegemoet. De vrouw had veel te vertellen. Hij reageerde met binnensmondse geluiden, waarop zij telkens “HEH?” uitstiet. Zij kwam uit de achterhoek en hij oorspronkelijk uit Amsterdam. Dat kon ik opmaken uit zijn stijgende enthousiasme bij het binnenrijden van Amsterdam, er kwamen bekende klanken uit zijn binnenste. Hij:”Muiderpoort station!” zij:”HEH?” Hij:”Dappermarkt!” zij:”HEH? Hij:”westelijke havens….” en toen reageerde ik binnensmonds met een HEH? Het Oostelijke havengebied werd onheus bejegend. Maar ach, ik liet het maar zo, ik had vandaag immers geen zin in een praatje.

Bang!

admin — Thu, 10 Jun 2010 07:29:39 +0000

De kieswijzer kan in de kast. Er is dom gekozen. Een groot aantal inwoners van ons land begrijpt het nog steeds niet. Het zijn tuinkabouters met een zicht van maximaal 3 meter. Nederland dient nederig te zijn, wij stellen niets voor. Er zijn wereldse problemen die alleen opgelost kunnen worden door verstandige mensen, mensen met een visie, mensen met slag- en daadkracht en een zuiver gevoel voor samen leven. Het kapitalistische systeem valt om, er is geen houden meer aan. Zelfs de kabouters redden dit niet meer. En toch heeft de bewust levende mens weer het nakijken. Schreeuwers met kernenergie leggen een laag asfalt over onze harten. De nep Beethoven schalt zijn éénlijnige letterbrij over kale hoofden. Daar wordt klaarblijkelijk naar geluisterd, dat stemt de massa tevreden. Maar hoedt u, dat Gamma hekje rond uw tuintje is niet bestand tegen de vloedgolf van onpartijdigheid.

Heb lef om verlegen te zijn

admin — Thu, 27 May 2010 12:07:49 +0000

Hij vertelde mij dat hij vroeger erg verlegen was. Dat hij daardoor veel gemist heeft. Zijn dochtertje lijkt op hem en daar maakt hij zich zorgen over. Uit onderzoeken blijkt dat ruim 40% van de Nederlandse bevolking zichzelf verlegen voelt en 25% heeft last van chronische verlegenheid. Dat betekent dat er ruim vier miljoen mensen chronisch verlegen zijn in Nederland. Later die dag zapte ik tussen de landingen bij Normandië en de debatten van onze partijleiders. Kansloze soldaten die deden wat ze moesten doen versus hypocriete woord-goochelaars. Wij hebben zoveel tijd nodig om te leren van onze geschiedenis. Dat wij, gewone mensen, ons zo laten beduvelen dat raakt mij diep. Ik kan mij voorstellen dat je verlegen wordt als je met kinderogen naar onze politieke strijd kijkt, met schaamrood op je kaken.

Josh Ritter

admin — Tue, 04 May 2010 08:30:58 +0000

Josh Ritter was in Amsterdam. Hij is beïnvloed door de teksten van Bob Dylan, Bruce Springsteen, Leonard Cohen, en het werk van Mark Twain. Geen lichte kost dus, maar tussen de nummers door is de beste man één en al vrolijkheid. Vooral het nummer dat veel op de muziek van Bob Dylan leek sprak mij aan. Lekker rauw en uit het hart. Daarna zakte het naar mijn mening terug in langdradig gezang. De schelle fluitjes en harde oerkreten na een song maakten me sacherijnig. Daarbij weer teveel mensen in een te kleine ruimte, felle lampen in mijn gezicht, te warm en een biertje halen is kansloos. Voor het einde naar buiten gevlucht, lekker de frisse lucht van de grote stad opsnuiven. Kortom, kan het anders met die concerten? Zijn muziek verdient ruimte en licht, uitzicht op zee of de bergen en kan prima overdag.

De droom van de trekvogel

admin — Fri, 23 Apr 2010 10:52:50 +0000

Mensen liepen het pad op naar een klooster op de heuvel. Heel gedwee in een rij. Ze losten op in de omgeving. Houten banken als in een kerk, warm oranje zonlicht viel door de hoge gotische ramen. Hij was woedend, zij was enorm geschrokken, ze kende deze kant niet. Het voelde goed, de glimlach deed al een lange tijd pijn. Neem hem zoals hij is, maar wie is hij dan? Wie kent hem eigenlijk.Â Zijn zij het in zijn droom die hem vertellen wie hij is. Overdag is die glimlach er weer. Wat valt er te lachen, indrukken stapelen zich op,Â ze boren dwars door hem heen. Trek je niet terug vogel, het is maar een droom, straks mag je weer slapen.

Een zak waard

admin — Mon, 19 Apr 2010 08:55:09 +0000

Fearless, weighed down to the bone, Got yourself together, On your way back home, Weightless, Heavenly received, You don’t have to bother, You don’t have to stay. Dat zingt Dinand van Kane en ik ook dit weekend. De larven in de bak, een vergelijking van ome Lex. Een andere omschrijving van kinderen in de bakfiets. Dat heeft toch elk mens, willen schreeuwen ‘at the top of your lungs’! Gelukkig vinden de kinderoren dat geen probleem, die blÃ¨ren net zo hard mee, vooral wanneer we onder een viaduct doorrijden. Op weg naar zwemles. Wat een weer, wat een stad, mijn mondhoeken stijgen op. Waardige momenten uit mijn leven.

Een mooi plaatje

admin — Mon, 12 Apr 2010 11:47:54 +0000

Bij een mooie dag. Meer niet. Zeker niet oppervlakkig. En zeker niet uitzichtloos. Weet je wat mij nou zo blij maakt? Op een zonnige dag als deze, sla ik de VPRO gids open en zie dit plaatje. Een mooi plaatje zoals ik al eerder schreef. Waarom? Dit plaatje geeft mij energie, het geeft ons vormvolle leven kleur, het prikkelt de zintuigen, het geeft zin. Zin aan mijn dag. Zo zat ik dit weekend in de bus. Gewapend met mijn camera. Stapt er een prachtig meisje in en gaat tegenover mij zitten. Ze was druk met van alles en nog wat, geen oog voor haar omgeving. De camera kriebelde in mijn handen, mijn ogen schreeuwden het uit. Maar nee, het was niet mijn dag, de rem zat er stevig op. Het enige plaatje dat ik geschoten heb die dag, en waar ik dan wel blij van werd, was van binnenkomend zonlicht door de ramen van het dak van het Centraal Station. Pretentieloos en zonder kleur. De volgende keer durf ik wel….